Once upon a time...
Bir varmış bir yokmuş... En gelişmiş enstrümanın "mitolojik lir" olduğu dönemlerde, güzelliği kadar incecik sesinin berraklığıyla herkesi kendine hayran bırakan Prenses Rose varmış. Biz ona Prenses Gül diyeceğiz. Bir gün Prenses Gül sarayın balkonunda şarkı söylerken, sesini Müzik Tanrıçası Melodi duymuş ve hayran kalmış. Çok kendine özgül bir sesin var senin adın Prenses Özgül olsun demiş. Prensesi yanına davet etmiş, birlikte bulutların üzerinde şarkı söyleyerek dolaşmaya başlamışlar.
O zamanlar zencilerin madenlerde köle olarak çalıştırıldığı zamanlarmış. Bir gün Prenses ve Tanrıça Melodi yine bulutların üzerinde dolaşırken, madenden birisinin "We are the world" söylediğini duymuşlar. "Kim bu şarkıyı söyleyen hemen ortaya çıksın" diye yeri göğü inletmiş Tanrıçanın sesi, bütün köleler etrafa kaçışmışlar. Ben söylüyorum demiş birisi, "Sen de kimsin?" demiş Tanrıça. "Ben Michael Jackson" demiş. "Bu şarkı koroyla çok güzel söylenir, bu şarkıyı bize öğretmelisin." demiş Prenses Özgül. "Öğretirim ama bir şartla demiş Micheal Jackson, artık kölelikten bıktım bende beyaz bir insan olmak istiyorum"demiş. Tanrıça bu isteği kabul etmiş, "Ama öyle hemen beyazlamayacaksın, yeni şarkılar besteledikçe beyazlayacaksın" demiş.
"We are the world" korosu için dünya çapında seçmeler başlamış, rivayet odur ki dünyanın en yetenekli, en sevilen şarkıcıları o seçmelere katılanlardanmış.
Seçmeler sırasında insanların tanrılardan gizledikleri yeni müzik aletleri de ortaya çıkmış. Gitar çalan adamı sahilde ateşin yanında "Akdeniz Akşamları" çalarken bulmuşlar. Tanrıça Melodi bu şarkıyı sonsuza kadar yasaklamış, hatta gitarı da zincirlere vurduracakmış, ancak Prenses Özgül çok sevmiş bu gitarı. Ve böylece dünyanın ilk mitolojik olmayan müzik enstrümanı bulunmuş olmuş...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder